Jakub Iciaszek Blog & Website

rekruter storytelling

Jak zostać rekruterem. Nic nieznacząca historia z Tindera

Poznali się niestety na Tinderze. Pisali ze sobą o głupotach przez 5 dni. Nadszedł weekend, umówili się w nocnym klubie w Sopocie. Mateusz od dawna nigdzie nie wychodził. Jest 41 letnim facetem rok po rozwodzie, zadbanym mężczyzną o zmęczonych rysach twarzy. Andżelika ma 28 lat i jest singielką od zawsze, raczej nie interesują jej stałe związki. Ceni sobie wolność. Jest bardzo atrakcyjną blondynką, wygląda naprawdę dobrze, no może gdy się nie uśmiecha, bo wtedy traci nieco swój urok. Mężczyzn zdobywa ze 100% skutecznością, dla niej to bułka z masłem. Andżelika od dwóch miesięcy nie spotykała się z nikim, bo jest już trochę zmęczona swoimi rówieśnikami o buzi dziecka z doklejoną brodą posmarowaną jakimś smarem do brody. Dlatego zaczęła rozglądać się za bardziej dojrzałymi mężczyznami. Mateusz był dojrzały i nie miał na szczęście takiej brody, to otworzyło mu furtkę. Jednak Mateusz nie był wytrawnym graczem, bo przez lata małżeństwa kompletnie wyszedł z wprawy jeśli chodzi o podrywania kobiet w klubach. To jednak nie przesądzało sprawy, szansą na sukces okazało się zupełnie coś innego. Dwoje dość różnych samotnych ludzi w różnym wieku. W jednym miejscu. Gdy zobaczyli się w półmroku mimo pewnej odległości od razu zaczęło iskrzyć. Mateusz uniósł brew i na chwilę stanął jak wryty. Andżelika zadziornie uśmiechnęła się dając Mateuszowi sygnał, że powstaje wspólna przestrzeń do szerszej ekspresji. Instynkt zadziałał znakomicie. W tych sekundach myśli im się kłębiły ze strojoną siłą.

Mateusz pomyślał – „boska jest, boska, całkiem frymuśna, gdy się nie uśmiecha”.

Andżelika pomyślała – „stary, ale jary i dobrze, że bez brody, dobrze, frymuśny całkiem”.

Jeszcze nie wiedzą, że łączy ich coś więcej, niż tylko chemia totalna jaka wisi w powietrzu.

Obudzili się dość późno. Jakoś tak wyszło, że razem, ale to było do przewidzenia. Zmęczenie i chyba lekki kac moralny dawały się we znaki. Żeby przerwać niezgrabne milczenie Andżelika zapytała Mateusza „czym się zajmujesz zawodowo?”. Andżela pamięta z Tindera, że wielu mężczyzn nie lubi tego pytania, ale nic innego nie przyszło jej w tym momencie do głowy. Andżela tak ma, że pod wpływem stresu trochę się gubi i działa schematycznie.

Mateusz odpowiedział „jestem rekruterem, współwłaścicielem małej agencji”. Andżelika poczuła się jeszcze bardziej niezręcznie, niż przed dziesięcioma minutami po przebudzeniu. Mateusz zapytał „Andżela, a Ty co robisz zawodowo?”. Andżelika odpowiedziała, że „no ja yyy też jestem rekruterką”.

To było dość specyficzne śniadanie w życiu tych dwojga ludzi.

Andżela powiedz mi jak trafiłaś do branży HR?… kontynuował Mateusz.

Wiesz co Mateusz, skończyłam kilka lat temu filologię angielską, ale jakoś praca jako nauczyciel niespecjalnie jawiła mi się perspektywicznie, poza tym nie lubię dzieci. Koleżanka ze znanej agencji pracy namówiła mnie, żeby przyjść do nich i zacząć w rekrutacji i po znajomości załatwiła mi staż. I tak jakoś poszło. Kompletny przypadek, nic nie potrafiłam zostając rekruterką. Najpierw staż za psie pieniądze, nawiedzona menadżerka, kołczing, mobbing, jakieś szkolenia o niczym, z których nic nie pamiętam. W teście Gallupa wyszedł mi talent liderka i poszukiwaczka. Koleżanka wpakowała mnie na minę, ale to był start. Potem przeszłam do innej agencji i jest trochę lepiej. Teraz robię sobie nowe studia, psychologię trzy i pół letnią na znanej prywatnej uczelni, ale psycholożką nie planuję być, robię te studia, bo dobrze wyglądają w CV. Trochę dla szpanu, taki wiesz rozwój osobisty.

A Ty jak Mateusz?

Oj ja to jestem już dinozaurem rekrutacyjnym. Choć nie siedzę w branży od samego początku. Wieki temu skończyłem ochronę środowiska, jako młody chłopak pracowałem najpierw jako kurier, kelner, byłem taksówkarzem. To były inne czasy. Potem żona, dziecko, kredyt, trzeba było wymyślić coś lepszego, żeby normalnie żyć. Wyjechałem na 3 lata do Szwecji. Odłożyłem pieniądze i po powrocie tak się złożyło, że otworzyłem z koleżanką agencję rekrutacyjną, pomysł urodził się jeszcze w Szwecji. W sumie to nie mam zielonego pojęcia o rynku pracy, ale mieć nie muszę, bo biznes jakoś sam się napędził, choć ostatnio trochę wszystko siada. Jakiś rynek pracownika mamy niestety. To wszystko przez ten rynek pracownika, ludziom pracować się nie chce.

„Aha” – powiedziała Andżelika.
„No tak, jakoś tak, sam nie rozumiem” – powiedział Mateusz.
„A oglądałaś film Oszust z Tindera?” – dopytał Mateusz.
„Tak widziałam, straszna szmira” – skonstatowała Andżela marząc o teleportacji…
„No to co, no to cześć, pomału się zwijam” – dodała po chwili.
„No dobra, no to cześć” – powiedział Mateusz.

Koniec.

Ps.

Morał płynie z tego wąski
No bo temat jest dość grząski
Rekrutować każdy może
Chroń mnie od nich dobry Thorze

Orka orce jest nierówna
Rekrutera praca żmudna
Czy Mateusz, czy Andżela
Tinder to życia fawela

<Thor – przychylny ludziom nordycki bóg patronujący burzy, piorunom, siłom witalnym, rolnictwu, walce oraz małżeństwu, syn Odyna>

Autor: Jakub Iciaszek
Wszelkie prawa zastrzeżone.