Linkedin miał być platformą, która łączy ludzi z pracą. Z czasem wyszło nieco inaczej. Dziś portal działa jak filtr, który nie tyle (lub nie tylko) pokazuje kompetencje, ile premiuje widoczność, autopromocję i umiejętność grania pod algorytm. A to oznacza jedno: rynek pracy zaczyna się odkształcać.
Dlaczego? Bo Linkedin ma realny wpływ na lokalne rynki i na rynek globalny, szczególnie wśród white collars, czyli specjalistów i managerów. Nie dlatego, że ludzie się zmienili, ale dlatego, że zmienił się sposób ich ekspozycji, oceny i kontroli. W praktyce Linkedin stał się narzędziem nie tylko do prezentowania kompetencji, ale też do monitorowania ludzi. Nazwijmy rzecz po imieniu, portal to forma inwigilacji zawodowej, która wcześniej nie istniała, a odkąd powstała platforma z czasem stopniowo zaczęła przybierać na sile.
Linkedin nie pokazuje tego, kim jesteś. Pokazuje to, jak wyglądasz w feedzie i jakim jesteś awatarem. A feed rządzi się logiką, która premiuje koniunkturalistów i konformistów. Ludzi, którzy potrafią dopasować się do oczekiwań algorytmu i korporacyjnego savoir‑vivre. Dla całej reszty wpływ Linkedina jest neutralny albo negatywny. Albo jesteś tam bo jesteś, albo jesteś oceniany surowiej, bo masz własny głos – gdy publikujesz i komentujesz. Do tego dochodzi jeszcze jeden czynnik, mianowicie tłok. Użytkowników przybyło, treści przybyło, a przestrzeń się nie rozszerzyła. Robi się ciasno. Coraz trudniej przebić się z czymkolwiek, co nie jest przewidywalne, bezpieczne i zgodne z tym, co „powinno się” publikować.
Linkedin jako filtr widoczności, a nie kompetencji.
Linkedin od lat działa jak system, który premiuje nie to, co człowiek potrafi, ale to, jak często i w jaki sposób potrafi o tym mówić, często nachalnie. Algorytm nie ocenia jakości. Ocenia aktywność, dopasowanie do bańki tematycznej i to, czy treść generuje interakcje. To oznacza, że kompetencje stają się drugorzędne wobec ekspozycji i jej intensywności.
Problem jest prosty – rynek pracy zaczyna mylić widoczność z wartością. Jeśli ktoś publikuje często, jest uznawany za eksperta. Jeśli ktoś publikuje rzadko, znika z radaru, nawet jeśli ma realne doświadczenie i umiejętności w swojej branży. To nie jest zdrowy mechanizm. To jest mechanizm, który deformuje ocenę ludzi. Linkedin tworzy też presję autopromocji. Kandydaci czują, że muszą być aktywni, bo inaczej nie istnieją. Rekruterzy zaczynają oceniać „obecność w sieci”, zamiast oceniać fakty. A firmy budują employer branding pod algorytm, nie pod rzeczywistość. Powstaje spektakl iluzji.
Jak Linkedin psuje rekrutacje?
Klimat rekrutacyjny na portalu Linkedin jest dziwny. Niby profesjonalny, z drugiej strony infantylny i zbombardowany błędami poznawczymi. Platforma premiuje widoczność, ale rynek pracy premiuje konformizm. Osoby głośne, wyraziste, publikujące regularnie wcale nie mają łatwiej. Wręcz przeciwnie, często są oceniane surowiej, bo rekruterzy i korporacje nie chcą ludzi z własnym zdaniem, tylko „bezpiecznych”, przewidywalnych, mało aktywnych, lub aktywnych „tak jak trzeba”. To taki paradoks swoistej cenzury.
Prowadzi to do kilku zjawisk:
– Efekt bańki: algorytm pokazuje rekruterom tylko osoby z ich „plemienia”. Reszta znika, niezależnie od kompetencji.
– Efekt autopromocji: kandydaci czują presję publikowania, ale jednocześnie ryzykują, że zostaną uznani za „zbyt głośnych” lub „zbyt opiniotwórczych”.
– Efekt karania aktywnych: osoby publikujące częściej są oceniane bardziej krytycznie, bo rekruterzy boją się „charakteru”, „autonomii” i „niezależności”.
– Efekt pozornej neutralności: osoby mało aktywne są uznawane za „bezpieczne”, choć ich kompetencje mogą być przeciętne.
– Efekt powtarzalności: kandydaci boją się wyjść poza schemat, żeby nie zrazić rekruterów, więc wszyscy publikują to samo lub nie publikują nic.
Linkedin psuje rynek pracy, bo wprowadza logikę, w której nie liczy się to, co robisz, ale to, jak jesteś postrzegany. A postrzeganie jest zniekształcone przez algorytm, bańki i lęk rekruterów przed ludźmi, którzy mają własne zdanie i je wyrażają. To prowadzi często do ostracyzmu, surowych ocen, niekoniecznie trafnych przełożeń na potencjalną pracę, wykluczania ludzi ze względu na poglądy. Choć samo medium zachęca do aktywności. Do aktywności zachęcają też samozwańczy trenerzy Linkedina. Wszyscy udają, że mają sukcesy, projekty, rozwój, „growth mindset”. Realne problemy rynku pracy są niewidoczne, trudne tematy są omijane, na tej wojnie prawda umiera pierwsza, z resztą jak na każdej wojnie.
Poniżej materiał video z dokładniejszym omówieniem tematu.
Obejrzyj po przeczytaniu artykułu.
„How LinkedIn Destroyed The Labor Market„
LINK:
https://www.youtube.com/watch?v=a9rn-ATHoHA
Inflacja jakości. Przewidywalność i fałszywy obraz.
Treści na Linkedin są coraz bardziej powtarzalne. Raporty i obserwacje użytkowników pokazują, że większość postów wygląda tak samo lub podobnie. Motywacyjne frazesy, historie o „nauczkach”, sztuczne case studies, generowane przez AI refleksje. To nie jest przestrzeń merytoryczna. To jest przestrzeń autopromocyjna i nierzadko idiokratyczna.
Algorytm premiuje treści, które generują emocje, a nie treści, które generują wiedzę i wymianę sensownej wiedzy. To prowadzi do inflacji jakości. Ludzie zaczynają pisać pod algorytm, nie pod myślącego samodzielnie odbiorcę. A odbiorca zaczyna wierzyć w popularność, nie w fakty. Albo w przekonania mu bliskie i miłe, a nie w fakty. Bywa, że powstają w komentarzach pod treściami kręgi przypominające terapię zbiorową, niestety taką bez żadnej kontroli prawdziwego terapeuty.
Do tego dochodzi kolejna rzecz, Linkedin nagradza przewidywalność. Treści muszą być „bezpieczne”, zgodne z oczekiwaniami bańki, pozbawione kontrowersji. Każdy, kto pisze inaczej, ostrzej, bardziej krytycznie, bardziej analitycznie, ryzykuje spadek zasięgów albo negatywną ocenę rekruterów (o ile szuka pracy i jest kandydatem). W efekcie powstaje środowisko, w którym większość mówi to samo, bo tylko to „przechodzi”. To zabija różnorodność myślenia i sprowadza komunikację do powtarzalnych, przewidywalnych formułek typu „to inspirujące, poszerzam zasięg”. Pod tym względem Linkedin jest podobno najbardziej sztucznym portalem. Wynika to z lęku przed oceną pracodawcy lub rekrutera. Linkedin psuje rynek pracy, bo tworzy fałszywy obraz samego rynku i wymusza sztuczne zachowania. Do których ogrom ludzi się bezrefleksyjnie adaptuje.
Presja i zniekształcenie relacji zawodowych.
Linkedin wprowadza presję, która wcześniej nie istniała. Ludzie czują, że muszą być aktywni, bo inaczej „nie istnieją zawodowo”. To prowadzi do wypalenia, sztucznej aktywności i poczucia, że praca to autopromocja. Coraz częściej obserwujemy sytuacje, w których aktywność na platformie staje się nie tyle narzędziem komunikacji, ile miernikiem lojalności wobec własnej branży lub rekruterów.
Relacje zawodowe też się zmieniają. Zamiast realnych kontaktów, mamy interakcje pod postami. Zamiast rozmów, mamy komentarze. Zamiast współpracy, mamy „wymianę reakcji”. To nie jest networking. To jest symulacja networkingu – płytka, szybka, pozbawiona kontekstu. Ludzie zaczynają traktować innych jak element feedu, nie jak partnerów do rozmowy. Kontakt zawodowy staje się kliknięciem, a nie relacją. To zaburza sposób, w jaki buduje się zaufanie, bo zaufania nie da się wypracować w sekcji komentarzy.
I tu pojawia się kolejny problem, Linkedin promuje zachowania rytualne, nie relacyjne. Wiele osób nie pisze dlatego, że ma coś do powiedzenia, tylko dlatego, że „tak trzeba”. Komentarze są pisane na autopilocie, reakcje są wymieniane jak żetony, a rozmowy są prowadzone tak, żeby nikogo nie urazić. To nie jest komunikacja zawodowa – to jest cyfrowy savoir‑vivre, który ma utrzymać pozory aktywności i pozory akceptowalnej przynależności. W efekcie ludzie zaczynają funkcjonować w trybie „publicznej wersji siebie”, która jest wygładzona, przewidywalna i pozbawiona realnego charakteru.
Linkedin psuje rynek pracy, bo zastępuje realne relacje cyfrowymi sygnałami, które nie mają wartości. Zamiast budować sieć kontaktów, budujemy sieć reakcji. Potem poza tymi reakcjami nic się nie dzieje w świecie realnym, lub dzieje się bardzo rzadko. Zamiast rozwijać kompetencje, rozwijamy umiejętność utrzymywania pozorów. Zamiast rozmawiać z ludźmi, rozmawiamy z ich publicznym wizerunkiem. To tworzy środowisko, w którym relacja zawodowa jest oceniana nie po tym, co wnosi, ale po tym, jak wygląda.
Podsumowanie i główne tezy.
Konkurs popularności: widoczność jest więcej warta, niż kompetencje. To zasięgi decydują o tym, kto jest zauważany, a nie faktyczne umiejętności.
Ostracyzm wobec aktywnych: paradoks, osoby wyraziste publikujące regularnie mogą być unikane, rekruterzy boją się ludzi z własnym zdaniem.
Autopromocja zamiast doświadczenia: algorytm premiuje emocje, storytelling i frazesy, nie wiedzę ani praktykę.
Fałszywy obraz sukcesu: wielu ludzi udaje wyolbrzymiony rozwój i projekty, co często nie ma pokrycia w rzeczywistości.
Profil ważniejszy niż CV: rekruterzy oceniają „dopieszczony” profil, choć to tylko awatar.
Klasowość widoczności: osoby z gorszym sprzętem, słabszym wizerunkiem, mniejszą pewnością siebie lub mniejszą ekspozycją przegrywają, choć w swoim zawodzie mogą być lepsze.
Spam rekrutacyjny: masowe wiadomości, automatyczne zaproszenia, brak rzetelnej analizy kandydatów i ich kompetencji, schematyczność, szablonerstwo, fast food.
Inflacja ekspertów: coachowie, motywatorzy, mentorzy, „mindset guru”, trenerzy od pisania aby pisać i ludzie od frazesów dominują feed, obniżając jakość dyskusji i jej różnorodność.
Rynek treści zamiast rynku pracy: praca jest tłem, treści są produktem, liczy się to, co publikujesz, a nie to, co faktycznie robisz.
Konformizm jako waluta: premiowani są „bezpieczni”, przewidywalni, mało aktywni. Aktywność jest jednocześnie wymagana i karana, gdy ktoś subiektywnie oceni, że jest „nieadekwatna”.
Zobacz jaki to wszystko wprowadza chaos i szum informacyjny.
Potrafisz to celnie i miarodajnie interpretować oraz identyfikować?
Jeśli tak, to jesteś mistrzem socjotechniki.
A przynajmniej mistrzem socjotechniki na portalu Linkedin.
Tinderyzacja rekrutacji. Przeczytaj.
LINK:
https://dobryhr.eu/czy-warto-byc-szczerym-rekrutacja-i-tinder/
Autor: Jakub Iciaszek
Wszelkie prawa zastrzeżone.
Potrzebujesz profesjonalnego CV lub doradztwa kariery?
A może marketingu na Linkedin lub strategii marketingowej?
Masz problemy z rekrutacją pracowników?
Zapoznaj się w takim razie z moją ofertą.
LINK:
Zapraszam do kontaktu.
